Diagnostyka
Punktem zwrotnym w diagnostyce morfologicznej było wprowadzenie w 1928 przez M. Arinkina metody pobierania próbek szpiku z mostka. Wcześniejsze próby z przełomu stulecia, zawiłe technicznie i obciążające chorego, nie zdołały się upowszechnić. Krwiotwórcza rola szpiku znana była w nauce od 1868 dzięki pracom E. Neumanna. G.J. Mulder zapoczątkował w 1830 badania ciał białkowych; nazwę proteiny wprowadził Berzelius w 1838. Podstawy teoretyczne stworzyli J. Liebig (1845), po nim C. Voit, O. Folin, E. Fischer i in. Od 1925 stosuje się w diagnostyce laboratoryjnej próby chwiejności białek surowicy, niesłusznie nazywane "wątrobowymi", gdyż nie są swoiste dla chorób wątroby. Wyparła je stopniowo chromatografia bibułowa zapoczątkowana przez M. Cwieta (1903-1906), a wprowadzona w 1941 przez A.J. Martina i R. Synge, oraz elektroforeza (A. Tiselius, 1933-1937), wprowadzona do kliniki przez CG. Longswortha. Odrębność grupową krwi wykrył K. Landsteiner w 1901. Po badaniach L. Hirszfelda i E. Dungerna oraz po upowszechnieniu przetaczania krwi konserwowanej (1914 i w latach następnych) oznaczanie cech układu AB0, następnie Rh (Landsteiner i A. Wiener, 1940) weszło w skład badań rutynowych, podobnie odczyn R.R.A.Coombsa (1945), pozwalający na wykrywanie określonych przeciwciał.