Historia analityki lekarskiej - ciąg dalszy
R. Thoma w 1878 i C. Zeiss w 1882 skonstruowali kamerę do obliczania liczby krwinek i ulepszoną ostatecznie przez K. Biirkera w 1905. Wyposażony w fotokomórkę fotometr do obliczania krwinek opisali Loeschke i Wewer w 1951. Pierwszy aparat do automatycznego obliczania krwinek pochodzi z 1956 (Coulter). Igłę do pobierania krwi wprowadził K. Francke w 1889. Zróżnicowane barwienie wymazów krwi zapoczątkował P. Ehrlich w 1878. Metodykę barwienia pozwalającą na dokładne zróżnicowanie białych krwinek stale ulepszano (D.L. Romanowski, 1891; R. May i L. Grunwald, 1902; G. Giemsa 1902-1904; A. Pappenheim, 1908). Metodykę Ehrlicha upowszechnił działający w Wiedniu polski uczony E. Neusser w 1889. W 1867 zaczęto wykorzystywać w diagnostyce stosunek ilości he-moglobiny do liczby krwinek czerwonych, tzw. wskaźnik zabarwienia, a także zmiany morfologiczne krwinek. Dokładne pomiary średnicy krwinek wprowadził C. Price-Jones w 1910. Zapoczątkowane przez Ehrlicha różnicowanie krwinek białych na kwasochłonne, zasadochłonne i obojętnochłonne udoskonalił J. Arneth w 1904. Obok występujących stale w krwi obwodowej leukocytów, W. Waldeyer opisał w 1875 komórki plazmatyczne, znajdujące się czasem na obwodzie, stale zaś w szpiku kostnym.