Analityka lekarska

Grecy, w oparciu o kryteria bardziej naukowe, rozróżniali krew zawierającą więcej lub mniej "ducha naturalnego", utożsamianego przez nowożytną naukę z tlenem. Po wprowadzeniu w II połowie XVII wieku badań mikroskopowych krwi dostrzeżono obecność składników upostaciowanych (J. Swammerdam, M. Malpighi, A. Leeuwenhoek). Próby obliczania elementów upostaciowanych zapoczątkował C. Vierordt (1851-1852), oznaczając dokładnie liczbę krwinek czerwonych, po nim H. Welcker w 1854 określił liczbę krwinek białych. Obliczanie było podówczas bardzo czasochłonne i nie znajdowało zastosowania praktycznego. Welcker sporządził prototyp kamery do obliczania krwinek, nadto stwierdził ich odmienną liczbę u obu płci, oznaczył dokładnie średni wymiar krwinki czerwonej, "jej grubość, objętość i powierzchnię; zapoczątkował także oznaczanie barwnika krwi, nazwanego w 1864 przez F. Hoppe-Seylera - hemoglobiną. Obecność żelaza w krwi pierwszy wykazał Menghini w 1746. Kolorymetryczne oznaczenie poziomu hemoglobiny wprowadził Hoppe-Seyler w 1865, ulepszony przyrząd zastosował H. Sahli w 1902. Hemometr Sahliego był używany aż do naszych czasów, zastąpiły go dokładniejsze elektrokolorymetry. Mieszalnik do rozcieńczania próbek krwi wprowadził L.C. Malassez w 1872;