Wstęp
Analityka lekarska zwana inaczej diagnostyką laboratoryjną jest to dziedzina nauki lekarskiej, zajmująca się badaniem morfologicznym i chemicznym cieczy ustrojowych, wydzielin i wydalin. Uzależniona od postępu innych gałęzi nauki, przede wszystkim chemii (istota i przebieg odczynów, chemikalia) i fizyki (aparatura pomiarowa), stała się odrębną, stale rozwijającą się dyscypliną lekarską. Od połowy XIX wieku do II wojny światowej dzielono ją na mikroskopię i chemię kliniczną. Dziś do analityka lekarska zalicza się również bakteriologię i serologię, immunologię i biochemię. W starożytności i w wiekach średnich badania przeprowadzano za pomocą wzroku, węchu lub smaku. Wiek XVII otwiera w analityce nowy rozdział. Wynaleziony w końcu XVI stulecia mikroskop, długo prymitywny, służył jednak aż do XIX wieku naukom teoretycznym, nie znajdując zastosowania w praktyce lekarskiej. Pierwsza publikacja naukowa dotycząca mikroskopii, wtedy nazywanej mikrografią, pochodzi z 1665 roku, wynalazcą jej jest - Robert Hooke. Publikacje na temat zastosowania jej w praktyce datują się z lat czterdziestych ubiegłego stulecia. Również chemia przybrała odmienną postać w XVII wieku. Określenia - reakcja chemiczna i odczynnik wprowadził R. Boyle.