Pojęcia wprowadzane do analityki lekarskiej
Płytki krwi zostały opisane przez A. Donn ego (1842), M. Schulzego (1865) i G. Bizzozero (1882). Sposób obliczania ich wprowadził A. Fonio w 1912. Zaczęto również posługiwać się oznaczaniem czasu krzepnięcia krwi (C. Vierordt, 1878) oraz czasu krwawienia (W.W. Duke, 1910). Zawartość wody, składników organicznych i nieorganicznych w krwi oznaczył C. Schmidt (1850). Pod koniec I wojny, po pionierskich badaniach J. Hendersona (1908), przystąpiono do oznaczania zawartości elektrolitów w krwi, upowszechnionego dopiero obecnie. Oznaczanie poziomu żelaza w surowicy, wprowadzone w połowie lat trzydziestych naszego stulecia przez L. Heilmeyera, udoskonalił i upowszechnił po II wojnie m.in. B. Jasiński, polski uczony przebywający w Szwajcarii. W 1897 E. Biernacki zwrócił uwagę na niejednakową szybkość opadania krwinek czerwonych i dostrzegł pierwszy, iż istota rzeczy nie sprowadza się do ich zmienionej liczby, lecz wiąże się ze składem białek osocza. Oznaczanie szybkości opadania (tzw. odczyn Biernackiego, w skrócie - OB) zmodyfikowali następnie R. Fahraeus (1918, 1921) i A. Westergren (1924). S.G. Hedin wprowadził oznaczanie wskaźnika hematokrytowego w 1891, badanie to weszło do diagnostyki laboratoryjnej w latach trzydziestych i upowszechniło się po II wojnie światowej.