Rozwój analityki lekarskiej
Pierwszy podręcznik chemii przeznaczonej dla lekarzy opublikował Nicolas Lemery w 1675 roku. W analityce lekarskiej wykorzystano metody wcześniej stosowane w chemii teoretycznej lub przemysłowej, między innymi: alkalimetrię i acidimetrię (Louis Joseph Gay-Lussac w 1824 roku wprowadził pipetę i biuretę), polarymetrię (Eilhard Mitscherlich w 1844 roku), spektroskopię (Joseph von Fraunhofer, Robert Wilhelm Bunsen i Gustav Robert Kirchhoff w 1859 roku), fotometrię (teoria: Pierre Jules Cesar Janssen, w 1870 roku). Przed I wojną światową zaczęto posługiwać się metodami mikroanalitycznymi, dzięki zastosowaniu ulepszonej wagi analitycznej (Walther Hermann Nernst, w 1903 roku). Probówki, lejek rozdzielczy i sączki wprowadził J.J. Berzelius w latach trzydziestych ubiegłego stulecia, kolbę analityczną J.G. Kjeldahl w 1888, palnik Bunsena pochodzi z 1857. W połowie XIX w. Zaczęto posługiwać się preparatami barwionymi (karminem, indygiem, hematoksyliną, 1865), eozyną(1871), błękitem metylenowym (1876) i in. W praktyce lekarskiej zawsze korzystano z badań, na jakie pozwalał ówczesny stan wiedzy. Na zmiany zachodzące w najważniejszym płynie ustrojowym - krwi - zwracali już uwagę Babilończycy, którzy odróżniali "krew dnia" (tj. tętniczą) i "krew nocy" (żylną).